Początek nowego miesiąca, początek tygodnia – zbieramy się na odwagę i wchodzimy na wagę. Odczytujemy wynik, jednak do końca nie wiemy, czy jest prawidłowy, czy nie. Tu z pomocą wkracza wskaźnik stosowany w dietetyce o skróconej nazwie BMI. Skrót pochodzi od angielskich słów Body Mass Index.

Obliczenie BMI jest bardzo proste. Odczytaną z wagi masę ciała wyrażoną w kilogramach należy podzielić przez wzrost wyrażony w metrach podniesionych do kwadratu.

centymetr

Przykład wyliczenia BMI dla kobiety o wadze 60kg i wzroście 165cm:

BMI = 60/(1,65×1,65) = 21,98

 

Następnie uzyskany wynik odnosi się norm, aby stwierdzić, czy masa ciała jest w prawidłowa.

BMI poniżej 18,5 –> niedowaga

BMI 18,5-24,99 –> prawidłowa masa ciała

BMI 25-29,99 –> nadwaga

BMI 30-34,99 –> otyłość I stopnia

BMI 35-39,99 –> otyłość II stopnia (otyłość kliniczna)

BMI powyżej 40 –> otyłość III stopnia (otyłość skrajna).

Warto zwrócić uwagę, że BMI nie jest wskaźnikiem idealnym, gdyż u pewnych grup ludzi może dawać niemiarodajne wyniki. Nie powinno się go stosować w celu określenia prawidłowej masy ciała u kulturystów, dzieci do 14 roku życia, kobiet w ciąży i karmiących. Ważne jest również odpowiednie odniesienie go do rasy, gdyż np. Azjaci nawet przy prawidłowym wyniku BMI są już poważnie zagrożeni chorobami metabolicznymi dietozależnymi, np. cukrzycą.