paleo

Dieta Paleo odzwierciedla menu naszych przodków sprzed 10 tys. lat, którzy jedli wszystko, co mogli upolować i zebrać. To menu niskowęglowodanowe, ale o wyższym poziomie tego składnika niż podobne diety, zapewniające umiarkowanie wysokie dawki białka i tłuszczu. Dieta paleo bazuje na chudych produktach białkowych pochodzenia zwierzęcego (mięso, najlepiej dziczyzna i produkty z naturalnych hodowli, a także podroby, ryby, owoce morza, jaja), które zapewniają w niej ponad połowę energii. Resztę stanowią produkty roślinne: warzywa, owoce, grzyby, orzechy; dopuszcza się spożywanie kawy, herbaty, niewielkich ilości alkoholu. Dieta wyklucza nabiał, zboża i rośliny strączkowe, warzywa korzeniowe, miód, drożdże, wszelką żywność przetworzoną, w tym sól, cukier i rafinowane oleje.

Dieta przeznaczona jest dla osób, które lubią jeść mięso i są gotowe zrezygnować z nabiału, pieczywa, cukru, soli i większości współczesnych produktów, a przy tym umieją i lubią gotować. Menu nadaje się dla osób z nietolerancją laktozy i glutenu; jest nieodpowiednie dla wegetarian i wegan, oraz osób z niedoborami wapnia, osteoporozą. Diety nie zaleca się dla kobiet w ciąży, karmiących, dzieci.

W porównaniu z podobnymi dietami ta zaleca większe spożycie niezbędnych produktów roślinnych bogatych w błonnik i antyoksydanty oraz niskie spożycie tłuszczów nasyconych. Eliminuje też niezdrowe produkty przetworzone, pomagając ograniczyć spożycie sodu. Menu jest sycące i mimo ograniczeń wciąż urozmaicone, a wysokie spożycie białka pomaga zachować więcej mięśni przy odchudzaniu. W diecie kładzie się nacisk na produkty alkalizujące, może zmniejszać ucieczkę z organizmu wapnia, magnezu i potasu i równoważyć niskie spożycie tych pierwiastków z pożywieniem. Ze względu na wysoki poziom antyoksydantów bywa pomocna w chorobach zapalnych, a brak laktozy i glutenu może łagodzić dolegliwości jelitowe przy zespole drażliwego jelita, celiakii, chorobie Crohna. Dieta paleo może ponadto zmniejszać ryzyko rozwoju chorób serca, cukrzycy typu 2. Plusem jest też to, że przewiduje się w niej okres adaptacji i powolną utratę kilogramów. To z kolei zapewnia trwalsze efekty kuracji, np. w ciągu pół roku można schudnąć 4–15 kg, a przy aktywności fizycznej nawet 45 kg. Podkreśla się też znaczenie ruchu na świeżym powietrzu.

Dieta jest kosztowna, bo zaleca specjalne produkty (naturalne, ekologiczne, dzikie); ze względu na skład oraz nakłady pracy i czasu na przygotowanie posiłków od podstaw może być też uciążliwa. Pomimo oczywistych zalet diety nie zbadano jej długofalowego wpływu na zdrowie. Brak też dostatecznych dowodów na to, że właśnie taki jadłospis jest najlepszy dla dzisiejszego człowieka; niektóre wyniki badań są sprzeczne z założeniami wykorzystanych teorii. Stosowana nieprawidłowo dieta paleo może sprzyjać powstawaniu niedoborów składników mineralnych, m.in. wapnia i magnezu. Zaleca się w niej spożywanie dużych ilości mięsa, zwłaszcza czerwonego. Jego codzienna konsumpcja może być czynnikiem rakotwórczym, zwłaszcza jeśli pochodzi ono jednak z konwencjonalnych hodowli – ma wtedy inny skład od tego otrzymywanego w naturalnych warunkach.

Zalecamy jednak potraktowanie tej diety z przymrużeniem oka. Najważniejszy jest racjonalizm w odżywianiu.

 

Źródło: http://hellozdrowie.pl