Dieta w niedoczynności tarczycy powinna zawierać dużo jodu i zwiększoną ilość białka.

Jod ten jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bierze bowiem udział w produkcji hormonów tarczycy: tyroksyny i trójjodotyroniny, które w sposób wielokierunkowy wpływają na wzrost i rozwój ustroju, a także na jego metabolizm.

Organizm potrzebuje ok. 160 μg jodu dziennie (jeśli jesteś w ciąży lub karmisz to 180–200 μg). Powinien być on dostarczony z pożywieniem lub drogą wziewną. Najlepszym jego źródłem są niewątpliwie ryby morskie i owoce morza – w Polsce średnia zawartość tego pierwiastka w rybach to (na 100 g produktu): dorsz 110 μg, łosoś 44 μg, płastuga 52 μg, makrela wędzona 40 μg, śledź 30 μg. Jest to jedyne naturalne pewne źródło jodu w żywności, ponieważ zawartość tego pierwiastka w warzywach, owocach oraz produktach zbożowych i mlecznych jest zmienna i w dużym stopniu zależy od miejsca uprawy lub hodowli. Gdy gleba jest uboga w jod, rośliny na niej rosnące również będą zawierały go niewiele. Z kolei zawartość jodu w mleku i produktach mlecznych zależy od jego obecności w paszy, którą karmione są krowy.

W celu dostarczenia tego deficytowego składnika w wielu krajach joduje się sól kuchenną, dodaje się go do gotowych produktów, stosuje suplementację preparatami zawierającymi jod, zwłaszcza w stosunku do osób najbardziej zagrożonych (przede wszystkim kobiet w ciąży), joduje się też paszę dla zwierząt.

Niektóre produkty spożywcze zawierają substancje wolotwórcze, które mogą ograniczać przyswajanie jodu z pożywienia. Należą do nich:

  • kapusta,
  • kalafior,
  • brukselka,
  • soja,
  • rzepa,
  • brukiew.

Dotyczy to przede wszystkim warzyw surowych. Gotowanie zmniejsza bowiem zawartość tych niekorzystnych substancji o ponad 30%. Osoby, u których rozwinęło się wole proste lub stwierdzono niedobór jodu, powinny znacznie ograniczyć spożywanie tych warzyw, a ponadto orzeszków ziemnych i gorczycy.

Dietmap_artyku_gdy_tarczyca_jest_chora_2