Można powiedzieć, że żywność funkcjonalna wywodzi się aż z czasów starożytnych, gdyż już wtedy nie różnicowano za bardzo pożywienia i lekarstw i praktykowano świadome podejście do produktów żywnościowych.

 

Obecnie żywność funkcjonalną definiuje się jako produkty spożywcze, stanowiące podstawowe elementy diety, które jednak oprócz standardowej funkcji odżywiania organizmu niosą ze sobą dodatkowe wartości w postaci poprawy stanu fizjologicznego i psychicznego człowieka, udokumentowane medycznie. Do rodziny tej nie zalicza się tabletek, suplementów diety, czy jakichkolwiek środków farmaceutycznych.

 

Ze względu na skład produkty funkcjonalne można podzielić na dwie grupy:

 

1. Żywność wzbogacona dodatkiem naturalnych składników, korzystnie oddziałujących na zdrowie. Najczęściej dodawane są:

– błonnik pokarmowy, stymulujący pracę układu pokarmowego, wspomagający odchudzanie i obniżanie poziomu cholesterolu we krwi,

– wielonienasycone kwasy tłuszczowe, korzystnie oddziałujące na układ krwionośny i nerwowy,

– poliole, hamujące rozwój próchnicy,

– witaminy i związki mineralne, przeciwdziałające wystąpieniu niedoborów w konkretnych populacjach i grupach społecznych,

– probiotyki, utrzymujące odpowiedni skład mikroflory jelit oraz stymulujące odporność organizmu,

– aminokwasy, peptydy i białka, wspomagające budowę masy mięśniowej,

– kofeinę, pobudzającą organizm.

 

2. Produkty, w których obniżono poziom pewnego składnika lub całkowicie go usunięto. Najczęściej modyfikacje dotyczą:

– cholesterolu,

– sodu,

– wartości energetycznej (zmniejszenie zawartości tłuszczów i cukrów).

 

Żywność funkcjonalną najłatwiej spotkać wśród przetworów mlecznych, napojów, produktów zbożowych, przekąsek i słodyczy. Pionierem w produkcji tego typu środków spożywczych jest Japonia, jednak i w Europie (w tym w Polsce) skala wytwarzania takich produktów jest coraz większa i są one coraz bardziej popularne.

 

jabłko