Szczaw to roślina, która znalazła zastosowanie nie tylko w kuchni, lecz także lecznictwie. Szczaw posiada liczne właściwości zdrowotne, które od wieków są wykorzystywane przez zielarzy. Szczaw pomoże przy dolegliwościach układu pokarmowego, a także stłuczeniach i obrzękach.
big_szczaw-03

Szczawie (wszystkie gatunki) zawierają sporo garbników – związków, które zmniejszają nasilenie biegunki lub zatrzymują ją, działając ściągająco na błonę śluzową jelita grubego. W związku z tym w medycynie naturalnej stosuje się je jako środek przeciwbiegunkowy. Współczesna fitoterapia poleca także napar z liści lub sok z surowego szczawiu na pobudzenie apetytu.

Ziele szczawiu kędzierzawego polecane jest na kaszel różnego pochodzenia, towarzyszący infekcjom górnych dróg oddechowych. Ziele tego gatunku szczawiu jest nawet składnikiem syropów na kaszel.

W ziołolecznictwie świeże, zmiażdżone liście szczawiu zwyczajnego zaleca się przykładać na stłuczenia i obrzęki skóry. Z kolei odwar ze szczawiu lancetowatego może służyć do okładów, przemywań i płukań skóry – na owrzodzenia, oparzenia I i II stopnia, trudno gojące się rany. Przy odparzeniach ciała, najczęściej spotykanych u niemowląt, stosowano w lecznictwie ludowym okłady z odwaru z liści szczawiu kędzierzawego.

Ze szczawiu powinny zrezygnować osoby zmagające się z chorobami nerek, reumatyzmem, osteoporozą. W przypadku chorób pęcherzyka żółciowego należy ograniczyć w diecie produkty będące źródłem szczawianów.