Cukinia, jedna z bohaterek naszych ostatnich wpisów o jesiennych produktach sezonowych, to warzywo należące do rodziny dyniowatych, którego jadalną częścią są zielone jagody o cylindrycznym lub maczugowatym kształcie oraz kwiaty. Owoce mogą osiągać rozmiary od 8 do nawet 65 cm.

Cukinia nie wymaga niezwykłych warunków do uprawy – w zasadzie potrzebuje tylko żyznej gleby. Ta niekłopotliwa hodowla jest powodem dostępności tego warzywa przez cały rok, choć najsmaczniejsza i najbardziej wartościowa odżywczo jest cukinia właśnie późnym latem i wczesną jesienią. Jako że nie kumuluje ona metali ciężkich i azotanów, uznawana jest za roślinę bardzo bezpieczną dla zdrowia i zalecana nawet małym dzieciom.

Jeśli chodzi o wartość odżywczą, to należy zacząć ją omawiać od niskiej kaloryczności (zaledwie 15 kcal w 100 g), która czyni z cukinii produkt często stosowany w dietach odchudzających. Głównym składnikiem tego warzywa są węglowodany złożone; oprócz nich znajdziemy w cukinii jeszcze nieco białka. Na uwagę zasługuje spora zawartość błonnika pokarmowego, witaminy C, potasu, a także witamin z grupy B i kwasu foliowego, tak potrzebnych kobietom w ciąży i karmiącym niemowlęta.

Ponadto cukinia jest lekkostrawna, może więc być podawana osobom cierpiącym na dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Ma też bardzo niski indeks glikemiczny (15), nadaje się więc dla cukrzyków i wszystkich, którzy dbają o niski poziom glukozy we krwi oraz zgrabną sylwetkę.

Cukinia to bardzo uniwersalne warzywo, jeśli patrzymy na możliwości zastosowań kulinarnych.

Kwiaty, niezbyt popularne w naszym kraju, doskonale smakują z farszem i w panierce (niestety smażone). Zajadają się nimi Włosi i Grecy.

Owoc można jadać zarówno na surowo, jako element sałatek i surówek, jak również po obróbce termicznej, cukinię można bowiem grillować, dusić, gotować, smażyć i piec. Nadaje się do zup, zapiekanek, placków, gulaszy, sosów. Można ją również faszerować, marynować oraz kisić.

cukinia