jabłkoDziś zajmujemy się bardzo poważnym tematem, a mianowicie zaburzeniami odżywiania. Media wciąż hołdują wychudzonej sylwetce, na wybiegach pokazów mody widzimy nienaturalnie szczupłe modelki, w czasopismach i reklamach nagminnie przejawiają się diety „cud” i preparaty wspomagające odchudzanie. Jeśli do tego dołożymy zmieniający się model życia rodzinnego, w którym rodzice mają coraz mniej czasu dla dzieci, ale coraz więcej od nich wymagają, będziemy znać podłoże zwiększającej się populacji osób cierpiących na te schorzenia.

 

Do zaburzeń odżywiania zaliczamy głównie anoreksję, bulimię, pregoreksję (anoreksja ciężarnych, o której już kiedyś pisaliśmy), jedzenie kompulsywne, a także ortoreksję (przesadnie zdrowe odżywianie). Najczęściej występują anoreksja i bulimia.

 

Anoreksja, czyli tzw. jadłowstręt psychiczny to schorzenie polegające na świadomym i rygorystycznym ograniczeniu przyjmowania pokarmów oraz silnym skoncentrowaniu na utrzymaniu szczupłej sylwetki oraz ładnego wyglądu przy jednoczesnym panicznym lęku przed przybraniem na wadze. Podłożem są zaburzenia psychiczne.

 

Bulimia to również schorzenie o podłożu psychicznym przejawiające się przyjmowaniem bardzo dużych ilości pokarmów w krótkim czasie połączonym z ogromnym poczuciem wstydu z tego powodu, na skutek czego chory wywołuje wymioty i przyjmuje środki przeczyszczające oraz moczopędne, chcąc za wszelką cenę nie przybrać na wadze.

 

Zaburzenia odżywiania prowadzą do wielu groźnych chorób towarzyszących, a nawet do zgonu. Zazwyczaj pojawiają się anemia, awitaminoza, utrata masy mięśniowej, u kobiet zanik miesiączki, bezpłodność, utrata zębów i choroby przyzębia, wypadanie włosów, pogorszenie wzroku, łamliwość kości, choroby przewodu pokarmowego itd.

 

W leczeniu zaburzeń odżywiania bardzo ważne jest szybkie rozpoznanie problemu i skierowanie chorego do lekarza. Leczenie musi być wielokierunkowe i łączyć w sobie poprawę stanu odżywienia, aby odegnać stan zagrożenia życia i zdrowia, wdrożenie prawidłowych nawyków żywieniowych oraz terapię psychiatryczną. Niezwykle ważne jest, aby w procesie leczenia uczestniczyła cała rodzina chorej osoby, a w szczególności aby wszyscy bliscy przeszli terapię psychiatryczną i/lub psychologiczną, gdyż zaburzenia odżywiania niestety bardzo często mają u podłoża brak akceptacji ze strony rodziny i znajomych.

 

Na koniec obalimy kilka mitów, dotyczących zaburzeń odżywiania:

1. dotyczą wyłącznie kobiet – prawdą jest, że zapadają na te choroby głównie dziewczęta i młode kobiety, jednak mężczyznom i chłopcom również to się zdarza,

2. nie potrzeba leczenia, wystarczy przestać – niestety nie jest to takie proste, gdyż osoby cierpiące na zaburzenia odżywania same sobie nie poradzą; zmiany w psychice są tak silne, że bez profesjonalnej i długotrwałej terapii nie ma szans na powrót do zdrowia i normalnego odżywania,

3. można z tego wyrosnąć – problem bardzo często dotyczy dzieci, jednak chorują również dorośli, a zdecydowanie nie jest to coś, co przechodzi z wiekiem,

4. chory sam jest sobie winien – takie pojmowanie problemu to fatalna droga, chory nie cierpi bowiem celowo, tylko dlatego, że tak nakazuje mu psychika, więc nie ma tu mowy o wyborze,

5. bardzo szczupła sylwetka oznacza zaburzenia odżywania – nie jest to prawdą chociażby dlatego, że bulimicy przeważnie mają masę ciała w normie; poza tym niektórzy zostali przez naturę wyposażeni w taki metabolizm, że choćby jedli bardzo dużo i tak będą szczupli,

6. choroba dotyczy ludzi bogatych – wykryto ją we wszystkich warstwach społecznych, u osób obu płci, niemal w każdym wieku i regionie świata,

7. chodzi o nadmierną koncentrację na wyglądzie – pośrednio tak, ale przede wszystkim chodzi o zaburzenia psychiczne,

8. anorektycy nic nie jedzą – w skrajnych przypadkach faktycznie tak jest, ale przeważnie jedzą po prostu bardzo mało i głównie produkty typu „light”,

9. subkliniczne postacie nie są groźne – choroby te należy diagnozować jak najszybciej, bo tylko wtedy jest szansa na naprawdę skuteczne leczenie i uniknięcie konsekwencji zdrowotnych; brak leczenia, bo nie wystąpiły wszystkie charakterystyczne objawy, skazuje chorego na bardzo poważne dolegliwości, ze zgonem włącznie.